نتیجه گیری

بیش از یک دهه است که پژوهشهای آموزشی در آموزش و پرورش به سمت مهارتهای زندگی پیش میرود. آنچه امروزه روی آن تاکید میشود، آن دسته از آموزشهایی است که فرد برای زندگی خود به آنها نیاز دارد. برخی ویژگیها که به آن جانمایههای شهروندی امروزی گفته میشود، باید در روند آموزش مورد توجه قرار گیرد تا در فرد نهادینه شود و در آینده با مردم جامعه ارتباط سالم و درستی برقرار کند. محمدرضا نیکنژاد در مورد روش تقویت مهارتهای زندگی در مدارس بیان میکند: در آموزش و پرورش نوین، برای تقویت این ویژگیها، روشهایی دارند. برای مثال در کلاسی که قصد تقویت دلسوزی را دارد، از داستان، فیلم، تئاتر و... استفاده میشود و از دانشآموز خواسته میشود تا بگوید اگر در این موقعیت باشد چه میکند و این کنشها به تدریج آموزش داده میشود. او با تاکید بر آموزش و پرورش ژاپن و فنلاند به عنوان نمونههای موفق، اظهار میکند: آموزش و پرورش در این کشورها، ویژگیهای فرهنگی را در نظر میگیرد و براساس آنها کار میکند. برای مثال فرهنگ سامورایی در ژاپن را در نظر ب گیری ود. سامورایی ویژگیهای اخلاقی مشخصی داشته است مانند اخلاق پهلوانی در جامعه ایران. ژاپنیها ویژگیهای فرهنگ سامورایی را در نظر میگیرند، بخشهای مثبت آن را گسترش میدهند و بخشهایی از آن که میتواند به جامعه امروزی لطمه بزند را کاهش میدهند و در نهایت با فرهنگ جهانی امروز تطبیق میدهند. گزارشی وجود دارد که در آن یک گزارشگر وارد یک مدرسه در ژاپن شده و با یک دانشآموز روی ویلچر مواجه میشود. دانشآموز معلولیتی نداشته اما برای اینکه دانشآموزان زندگی یک معلول را حس کنند و به درکی در این باره برسند، هر دانشآموز در طول سال یک روز با ویلچر به مدرسه میآید و تمام کارهای روزمره خود را با این وسیله میگذراند. اینجاست که فرد هم معلولیت را درک میکند و هم قدر سلامتی خود را میداند. نمونه دیگر این است که مدارس ژاپن سرایدار ندارند و خود دانشآموزان بعد از پایان کلاس یا فعالیت ورزشی به تمیز کردن آن محل میپردازند و بعد به خانه خود میروند. این فرد یاد میگیرد که در بزرگسالی هم به نظافت اهمیت دهد. در ژاپن گروههای اجتماعی هستند که در بزرگسالی به طور داوطلبانه به نظافت پارکها، دستشوییها و... میپردازند و از این کار خجالت نمیکشند، چراکه در دوران بچگی خود این مساله را تجربه کردهاند. نیک نژاد میافزاید: در مدارس فنلاند معلم کلاس دارد نه دانشآموزان؛ به این معنا که دانشآموزان هستند که به کلاسهای مختلف میروند و معلم زنگ بعد در همان کلاس حضور دارد. از کلاسهای این مدارس میتوان به کلاس آموزشهای راهنمایی و رانندگی، آشپزی و... اشاره کرد. من نمیگویم کسانی که در این نوع مدارس پرورش مییابند، انسانهای ایده آل هستند اما احتمال پرورش بچهها در چنین نظامهایی بسیار بیشتر است. گرچه به تازگی در آموزش و پرورش ما هم از سنین پایه به چنین مسائلی توجه میشود، اما همچنان تمرکز روی نمره در مدارس ما وجود دارد

منابع و ماخذ

1- کیانی، اردشیر، «مهارتهای تحصیلی»، 1390

2- آمدی عبدالواحد بن محمد تمیمی، « غررالحکم و دررالکلم » ، ترجمه آقا جمال خوانساری، تحقیق و تنظیم، سید جلال الدین محدث ارموی، تهران، انتشارات دانشگاه تهران، چاپ اول، 1361.

3- آیتی، حمید؛«آزادی عقیده و بیان به همراه دو نوشته حقوقی دیگر»، انتشارات فردوسی، زمستان، 1373، نوبت چاپ، اول.

4- فتی لادن، محمد خانی شهرام، «آموزش مهارتهای زندگی در دانش آموزان»1390

5- گلچین زهرا، خوارزمی رحمت الله، «آموزش مهارتهای زندگی با تاکید بر مدارس ابتدایی»،1395

6- ابن منظور الغریضی المصری؛«لسان العرب» ، چاپ دارالصادر، بیروت، چاپ اول 1997.

7- اسحاقی، سید حسین، « آزادی بیان در اسلام» مجله رواق اندیشه، ش24، آذر1382

8- اسحاقی، سید حسین؛ «آزادی عقیده در اسلام»، مجله رواق اندیشه ی، ش29.اردیبهشت 1383

9- نعیم مهدی. اثر بخشی آموزش مهارت های زندگی بر سازگاری زناشویی و کاهش خشونت خانگی علیه زنان . ۱. ۱۳۹۵; ۳ (۲) :۲۱-۳۲

10- https://en.wikipedia.org/wiki/4-H

11- امیر حسینی، «مهارتهای زندگی برتر»، انتشارات عارف کامل، 1396

12- خنیفر، حسین –پور حسینی، مزده، «مهارتهای زندگی»، 1390

13- فراهانی، حسین «مهارتهای زندگی»، 1393

14- کریس.ال.کلینکه،مترجم:شهرام محمد خانی، «مجموعه کامل مهارتهای زندگی»، 1389

15- آن.ورتون، مترجم: مهرداد فیروز بخت، «آموزش مهارتهای زندگی»، 1395

نتیجه گیری...